Het is 25 maart 1987 wanneer ik op een mooie woensdagmiddag in het VU Ziekenhuis te Amsterdam ter wereld kom. Mijn jeugd heb ik niet in de drukke hoofdstad van ons land genoten, maar in het kleine vissersdorpje Volendam. Samen met mijn ouders(Jeroen en Ria) en broer (Peter) ben ik daar vanaf mijn geboorte woonachtig geweest tot 2012.

Met een voetballende vader en een tennissende moeder kroop het sportbloed al op jonge leeftijd waar het niet gaan kon. Op mijn vijfde jaar ben ik zowel lid geworden van de plaatselijke voetbalclub, RKAV Volendam, als de plaatselijke tennisvereniging, TV Dijkzicht. Het beoefenen van deze sporten bleek in mijn vroege tienerjaren goed te combineren. Toch wist ik dat er vroeg of laat een keuze gemaakt zou moeten worden. Na enkele stevige discussies met mijn ouders viel mijn keuze uiteindelijk op voetbal.

Mijn eerste jaar bij RKAV Volendam was ik een enthousiast voetballertje die overal op het veld te vinden was en graag een doelpuntje meepikte. Toch wilde ik het jaar daarop graag, net als mijn vader, op doel staan. Tot op de dag van vandaag heb ik geen moment spijt gehad van die beslissing.

In de jeugd van RKAV Volendam is het niet altijd van een leien dakje gegaan. Ik was vroeger een klein mannetje, kon vaak niet bij voorzetten en miste kracht bij het schieten. Het was ook niet gek dat trainers vaak twijfelden of ze me lieten overgaan naar het volgende jaar. Regelmatig werd er een concurrent aangetrokken, maar dat deed me weinig. Ik bleef in mezelf geloven en dat begon zich langzamerhand uit te betalen.

Na een groeispurt maakte ik de overstap van de amateurs naar de profafdeling van Volendam. Bij FC Volendam kwam ik met keeperstrainers te werken als Fred Elfring, Casper Smit, Jan Willem van Ede, Edwin Zoetebier, Dennis Nederlof en Harald Wapenaar. In het jaar onder trainer Peter van Ingen (FC Volendam A2) maakte ik een sterke ontwikkeling door.

Met dat elftal promoveerden we naar de Eerste Divisie. Na dit goede seizoen werd ik beloond met een plek in de A1 waarmee we in het seizoen 2006-2007 in de Landelijke Eredivisie uitkwamen.

We speelden in een competitie tegen onder andere Ajax, Feyenoord, PSV waar destijds jongens speelden als Royston Drenthe (Feyenoord, Real Madrid, Everton), Eljero Elia (HSV, Juventus, Werder Bremen), Evander Sno (Celtic, Ajax, NEC), Gregory van der Wiel (Ajax, PSG) en vele andere spelers die inmiddels zijn doorgebroken in het profvoetbal. We kenden een moeilijk jaar, maar desondanks wisten we ons via de nacompetitie te handhaven. Dit werd gevierd als een kampioenschap. Tijdens dit seizoen werd ik voor het eerst betrokken bij het eerste elftal van FC Volendam. Ik zat zelfs op de bank tijdens de gewonnen bekerwedstrijd tegen BV Veendam.

De volgende stap was Jong Volendam. Vanwege blessures en een roulatiesysteem kwam ik niet wekelijks aan spelen toe. Toch stond ik niet stil in mijn ontwikkeling en werd ik steeds vaker bij het eerste elftal van Stanley Menzo betrokken. Mede door blessures van mijn toenmalige collega’s Raymond Homoet en Paul Kok werd ik op het einde van het seizoen 2007-2008 tweede keeper achter Jeroen Verhoeven. Hierdoor maakte ik het kampioenschap van dichtbij mee. Een schitterende ervaring voor een jonge jongen natuurlijk!

Na het kampioenschap sprak FC Volendam vertrouwen in mij uit door het aanbieden van een contract. Ik werd definitief lid van het eerste elftal dat in 2008-2009 uitkwam in de Eredivisie. Helaas moest ik na het tekenen van het contract toch even pas op de plaats maken. De club achtte mij nog niet rijp genoeg om in de Eredivisie als stand-in van Jeroen Verhoeven te fungeren. Trainer Frans Adelaar zocht naar een doelman met meer ervaring en trok Harmen Kuperus aan als tweede keeper. Slechts één keer zat ik bij de wedstrijdselectie, de uitwedstrijd bij NAC Breda. Na een zenuwslopende laatste speeldag degradeerde wij uit de Eredivisie.

Kort voor het einde van het seizoen had Manager Voetbalzaken Peter Wijker mij te kennen gegeven dat FC Volendam toekomst in mij zag en graag met me door wilde. Ik zou in eerste instantie de functie van tweede keeper gaan vervullen achter Jeroen Verhoeven. In zijn schaduw zou ik mij kunnen doorontwikkelen. Hier kon ik mij volledig in vinden en ik verlengde mijn contract bij Het Andere Oranje met twee jaar tot 2011.

De voorbereiding op het seizoen 2009-2010 is nog maar net begonnen als Ajax zich meldt voor Jeroen Verhoeven. Hij vertrekt naar de club uit Amsterdam en Theo Zwarthoed wordt aangetrokken als nieuwe eerste keeper. Door een blessure van Theo Zwarthoed maak ik eerder dan verwacht op 20 november 2009 mijn debuut voor FC Volendam in de thuiswedstrijd tegen Helmond Sport. Ondanks de 1-2 nederlaag word ik uitgeroepen tot ‘Man of the Match’.

Na de wedstrijd tegen Helmond Sport heb ik nog een aantal wedstrijden de kans gekregen om mezelf te bewijzen. Dit ging dusdanig goed dat ik de concurrentiestrijd wist te winnen en vanaf dat moment een vaste waarde was in het elftal van FC Volendam.

Seizoen 2010-2011 was mijn eerste seizoen waarbij ik vanaf het begin de nummer 1 was. Harald Wapenaar was vanaf dat jaar mijn keeperstrainer geworden. Vanaf het eerste moment was er een klik en voelde ik dat ik stappen maakte. Mijn ontwikkeling was niet onopgemerkt gebleven bij de clubleiding. Mijn contract werd opengebroken en verlengd tot 2014. We hadden een fantastische start van de competitie en bleven maar liefst 15 wedstrijden op rij ongeslagen. Uit bij Veendam pakte we een periodetitel waardoor we ons al vroeg in het seizoen verzekerde van de play-offs. Daarin werden we in de tweede ronde onterecht uitgeschakeld door VVV Venlo.

Seizoen 2011-2012 was het seizoen waarin de lijn omhoog moest worden ingezet. Het doel was promotie naar de Eredivisie. Helaas presteerde we als team heel teleurstellend en liepen we zelfs de play-offs mis. Ondanks dat we als team ondermaats presteerde kwam mijn eigen ontwikkeling in een stroomversnelling. Ik werd aanvoerder van het team en in de winterstop werd duidelijk dat er behoorlijk wat interesse was uit zowel binnen- als buitenland. Er zou echter pas meer duidelijkheid komen tegen het einde van het seizoen. Eén van de clubs die in de winsterstop hun interesse kenbaar maakte was FC Utrecht. Er volgden veel gesprekken tussen de clubs en vervolgens tussen FC Utrecht en mij. Uit de gesprekken bleek dat ik de beoogde eerste doelman was en dat gaf zoveel vertrouwen dat ik op 18 april mijn handtekening zette onder een 4-jarig contract bij de club uit de domstad. Naast het maken van deze mooie transfer won ik ook nog eens het VI-klassement.

Een nieuwe club betekende voor mij veel veranderingen. Niet alleen voetbal ik voor het eerst buiten Volendam, ook woon ik voor het eerst op mezelf en buiten het dorp waarin ik ben opgegroeid. Ik ben echter uitstekend opgevangen bij FC Utrecht en dat heeft er mede voor gezorgd dat ik nauwelijks aanpassingsproblemen heb gekend. Na een goede voorbereiding leefde ik ontzettend toe naar mijn Eredivisiedebuut, de topper tegen Feyenoord. Mijn vuurdoop in de Galgenwaard verliep bijna perfect. Het onthaal van de supporters bezorgde me kippenvel. Ik speelde een uitstekende wedstrijd en werd, net als bij m’n debuut voor FC Volendam, man of the match. Het enige minpuntje was het nipte verlies, 0-1. Je kunt dus spreken van een bijna droomdebuut.

Het is nog maar het begin van mijn periode bij FC Utrecht, maar ik kan nu al zeggen dat ik het erg naar mijn zin heb bij de club. Met deze club hoop ik te gaan strijden voor een ticket voor Europees voetbal. Weer een mooie uitdaging die naar mijn idee zeker niet onhaalbaar is!